Datum
03.02.2020

Tien nieuwe leden treden toe tot de Akademie van Kunsten. Het gaat om: Hanna Bervoets, Maxim Februari, Michaël Dudok de Wit, Raaf Hekkema, Theo Jansen, Igone de Jongh, John Körmeling, Halina Reijn, Typhoon en Dries Verhoeven. De nieuwe leden worden op 19 maart geïnstalleerd.

Hanna Bervoets

Hanna Bervoets is auteur van romans, columns, korte verhalen, essays, recensies, twee toneelstukken en een scenario voor een televisiefilm. In haar werk maakt ze regelmatig gebruik van nieuwe inzichten uit de wetenschap, en in haar romans en verhalen werpt ze vragen op over de effecten van het gebruik van nieuwe technologieën. Haar roman Welkom in het rijk der zieken (2019) maakte veel indruk. Voor haar werk ontving Bervoets onder andere de ScriptPlus HvA Debutant van het Jaarprijs, de Opzij Literatuurprijs en de BNG Bank Literatuurprijs. In 2017 ontving ze de Frans Kellendonk-prijs voor haar gehele oeuvre.

Maxim Februari

Schrijver Maxim Februari is filosoof, jurist en kunsthistoricus. Hij weet belangrijke maatschappelijke thema’s te agenderen, zoals de complexiteit van rechtsbescherming in combinatie met informatietechnologie en de maakbaarheid van lichamen en levens. Zijn romans en columns bespreken de waarde van literatuur voor een snel veranderende wereld.  Zijn teksten over de betekenis van nieuwe technologieën dragen bij aan het maatschappelijk debat daarover. Hij is betrokken bij een bodemprocedure tegen de staat over het gebruik van het Systeem Risico Indicatie (SyRI) voor de opsporing van verdachte gedragingen. Maxim Februari heeft meerdere literaire prijzen ontvangen, waaronder de Frans Kellendonkprijs en de Multatuliprijs, de C.C.S. Croneprijs en de P.C. Hooftprijs.

Michaël Dudok de Wit

Michaël Dudok de Wit is vooral bekend van zijn animatiefilms. De recentste, The Red Turtle, was een succes in de bioscopen en werd genomineerd voor een Oscar. Eerder, in 1994, was zijn korte animatie The Monk and the Fish, ook al genomineerd voor een Oscar. In 2000 ontving hij voor Father and Daughter/Vader en dochter daadwerkelijk een Oscar. Die film kreeg ook een BAFTA Award van de British Academy of Film and Television Arts, de Grand Prix op het filmfestival in Annecy en tientallen andere prijzen. Michaël Dudok de Wit illustreert ook kinderboeken. Zo verscheen in 2002 zijn succesvolle film Vader en dochter in boekvorm. Daarnaast geeft Dudok de Wit masterclasses in animatie op kunstacademies en filmfestivals in verschillende landen.

Raaf Hekkema

Saxofonist Raaf Hekkema is mede-oprichter van Calefax Rietkwintet (sinds 1985), dat optreedt over de hele wereld en samenwerkt met kunstenaars uit de meest uiteenlopende disciplines. In zijn arrangementen voor Calefax gebruikt Hekkema elementen uit verschillende stijlperioden.  Hij gaat veelal zo ver dat in feite nieuwe muziekstukken ontstaan. De vraagt dringt zich dan op wie eigenlijk de auteur is of nog een stap verder of er vandaag de dag nog muziek kan bestaan die slechts uit één brein ontsproten is.

Het werk van Hekkema wordt beschreven als virtuoos, innovatief en gedurfd. Als solist ontving hij in 2007 de Duitse Echo Klassik Award als instrumentalist van het jaar. Verder is Hekkema docent aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag en samen met Calefax won hij in 2005 de VSCD Classical Music Award 2005. 

Theo Jansen

Met zijn strandbeesten heeft Theo Jansen wereldfaam verworven. De sculpturen van PVC-buizen lopen over stranden, aangedreven door de wind of door wind die is opgeslagen in het strandbeest. Jansen combineert technisch vernuft met speelse, esthetische ontwerpen. De strandbeesten evolueren – sommige bijvoorbeeld merken het inmiddels zelfs als ze het water ingaan. Internationaal is het werk van Jansen zo bekend, dat het ook in een aflevering van The Simpsons voorkwam. Verder won Jansen belangrijke prijzen, waaronder de Witteveen+Bos prijs voor kunst+ techniek, de onderscheiding Briljanten Kunstenaar van het Jaar in 2017 en werd hij Kunstenaar van het jaar 2018. In 2018 ontving hij ook de Haagse Cultuurprijs.

Igone de Jongh

Ballerina Igone de Jongh werd opgeleid aan de Nationale Balletacademie in Amsterdam en The Royal Ballet School in Londen. Al tijdens haar opleiding, in 1996, won ze de Arnold Haskell Award. In 1996 trad ze ook toe tot het Nationaal Ballet. Daar begon ze als élève, maar klom al snel op en bereikte in 2003 het hoogste niveau van eerste soliste. Ze danste hoofdrollen in bijvoorbeeld Romeo en Julia, Het zwanenmeer en De notenkraker. Ze danste ook in veel choreografieën van Hans van Manen en wordt vaak zijn muze genoemd. Gaandeweg ontving Igone de Jongh belangrijke prijzen: in 2002 kreeg ze de Aanmoedigingsprijs van Stichting Dansersfonds ’79 en in 2003 de Alexandra Radius Prijs. In Dansdagen 2016 kreeg Igone de Jongh de Gouden Zwaan voor haar grote bijdrage aan de Nederlandse dans en werd zij benoemd tot Ridder in de orde van de Nederlandse Leeuw.

In oktober 2019 nam De Jongh afscheid van het Nationaal Ballet; na haar laatste optreden kreeg ze de Frans Banninck Cocq Penning uitgereikt. De Jongh gaat verder als zelfstandig danser. 

John Körmeling

Architect John Körmeling geldt als onorthodox en innovatief. Zijn ontwerpen treden vaak buiten de conventies van welke vormen bij welke functies passen. Zo ontwierp hij het Drive-In Wheel, een reuzenrad om in je eigen auto een rondje over de stad te maken en de ophaalbrug in de Piushaven in Tilburg, waar wachtenden onderdoor kunnen kijken doordat het scharnierpunt is verplaatst. Zijn gebouw Happy Street, het Nederlands paviljoen voor de Expo 2010 in Shanghai, geldt als zijn magnum opus. Het gebouw is geen ‘doos met een deur’, maar een park met een weg die omhoog slingert waar gebouwen aan hangen, met daarin exposities. Op de Hasseltrotonde in Tilburg staat het Draaiend Huis. De Artiesteningang in het Middelheimmuseum in Antwerpen en de Argusmast op de Zandmotor zijn ook van zijn hand.

Körmeling had meerdere grote solotentoonstellingen: onder meer in het Centraal Museum, het M HKA en The Power Plant in Toronto. Prijzen die hij ontving zijn onder andere de eerste Rotterdam Maaskant prijs voor Jonge Architecten, de David Röell Prijs voor de beeldhouwkunst, de Witteveen+Bos-prijs voor Kunst+Techniek en de Wilhelminaring. 

Halina Reijn

Halina Reijn is actrice, regisseur, schrijver en producent. Ze speelde in tientallen toneelstukken, films, en in meerdere tv-series. Vorig jaar maakte ze haar speelfilmregiedebuut met Instinct, waarvan zij ook co-scenarist en co-producent was. Als actrice onderscheidt ze zich door een speelstijl die wel documentair, persoonlijk of rauw genoemd wordt. Halina Reijn is onder andere gelauwerd met de Theo D’Or, een Gouden Kalf, de Courboisparel en de Theodoor Mann-Bouwmeesterring. Haar film Instinct won de Variety Piazza Grande Award op het Locarno Film Festival en de Young Audience Award. De Cineuropa Award op het Les Arcs Film Festival in Frankrijk was de Nederlandse Oscarinzending en tevens te zien op vele festivals wereldwijd. Samen met Carice van Houten heeft ze het bedrijf Man up waarmee ze films en series creëert vanuit een vrouwelijk perspectief. Red Light, een tv-serie die later dit jaar op tv te zien zal zijn, is na Instinct hun tweede productie. Daarnaast is Halina bezig met de ontwikkeling van haar tweede speelfilm, die zij wederom zal regisseren, co-schrijven en co-produceren.  

Typhoon

Rapper Typhoon (artiestennaam voor Glenn de Randamie) is bekend van zijn albums Tussen licht en lucht (2007) en Lobi da basi (2014). Nadat hij in 2004 De Grote Prijs van Nederland had gewonnen, groeide de erkenning voor zijn sterke teksten en zangstijl snel. Inmiddels staan er meer dan tien prijzen op zijn naam, waaronder een Zilveren Harp en een Edison. Typhoon heeft veel samengewerkt met andere musici, zoals Opgezwolle, New Cool Collective, Bløf en Liesbeth List. Typhoon heeft opgetreden op veel festivals, zoals Into the Great Wide Open, Eurosonic Noorderslag, de Nacht van de Poëzie. Lowlands en Sziget. De rapper toont sterke maatschappelijke betrokkenheid: hij stelt racisme aan de kaak, pleit voor gelijkheid, verdraagzaamheid, liefde en verbondenheid. 

Dries Verhoeven

Beeldend kunstenaar/theatermaker Dries Verhoeven bevraagt in zijn installaties en performances onze verhouding tot dat wat ongebruikelijk, ongemakkelijk, of afstotelijk is.  Vaak wordt het publiek onderdeel van het werk; bijvoorbeeld toen hij via datingapp Grindr mensen uitnodigde naar zijn installatie Wanna play? Hij zocht contact met mannen niet vanwege seks, maar om zichtbaar voor een publiek andere vormen van intimiteit te verkennen. Vorige jaar trok de installatie Happiness veel aandacht: in een clandestiene apotheek gaf een robot uitleg over drugs, pijnstillers en antidepressiva. Tegelijkertijd wierp de robot vragen op over de maakbaarheid van geluk, door de vergelijking tussen haar eigen posthumane verschijning en middelengebruik. 

Het werk van Verhoeven was op veel buitenlandse festivals te zien, zoals de Wiener Festwochen (Wenen), LIFT (Londen) en het Festival Transamérique (Montreal). Hij won prijzen als de Mont Blanc Young Directors Award (op de Salzburger Festspiele) en de prijs voor ‘Best International Performance’ op het Fadjr International Theater Festival in Teheran, voor zijn installatie Guilty Landscapes

Selectieprocedure

Afgelopen zomer klonk opnieuw de open oproep voor nieuwe leden van de Akademie van Kunsten. Dat leidde tot zo’n 250 suggesties. De selectiecommissie bestond uit leden van de Akademie van Kunsten, de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen en De Jonge Akademie. Het belangrijkste criterium bij de keuze voor nieuwe leden is hun artistieke prestatie. Verder houdt de selectiecommissie ook rekening met de spreiding over de disciplines, diversiteit, maatschappelijke interesse en belangstelling voor samenwerking met wetenschappers.